پر می کشم، می دوم بیرون. تمام شد. خب بالاخره تمام شد. یعنی به قول مامانم که وقتی بچه بودم و کارتون تلویزیون تمام می شد برای اینکه غصه نخورم می گفت: هرچیزی شروع میشه تموم میشه؛ امتحانات، این روزهای رنج آورم که امسال... بی خیال داستان تکراری نگم. از اونجایی را تعریف کنم که رفتم تا سینما فلسطین، که هیچ کی نبود و با دوستم نشستیم تا یه چند نفری بیایند و تعداد آنقدر باشد که فیلم نمایش دهند و آنوقت بچه های مدرسه از هر پایه ای کم کم آمدند و سه ردیف را پر کردیم و برایمان دل شکسته (علی روئین تن) نمایش دادند و ما هم نشستیم و دیدیم و خب همین که بعد از یه ماه دوباره نشستم روی صندلیهای سینما و بعدش رفتم توی کتابفروشی و... خیلی خوب بود و من نه نق می زنم و نه غر. همین که امتحانات تموم شد کافیه... همین که شب تا هر وقت بخوام فیلم می بینم و بزنگاه (که تازه خریدم!) و کتاب می خونم و... همینا دیگه!

پی نوشت: از این هفته بر می گردم سر کارم:)

پی نوشت ۲: کرگدن را که دیدم می خواستم دیالوگهایی از مرد منطق دان را نقل کنم اما ترسیدم درست یادم نمانده باشد. امروز در وبلاگ سینما پارادیزو دیالوگ ها را دیدم و گفتم بگذارم اینجا:

مرد منطق‌دان: قیاس منطقی عبارت است‌ از تصور و تصدیق و نتیجه.این یک قیاس منطقی است؛ گربه چهار پا دارد؛ پیشی و ملوس هر کدام چهار پا دارند، پس پیشی و ملوس گربه‌اند.

 آقای پیر: سگ من هم چهار پا دارد.

مرد منطق‌دان: پس آن هم گربه است.

آقای پیر: پس منطقا سگ من می‌شود گربه.
مرد منطق‌دان: منطقا بله. اما عکسش هم درست است.

آقای پیر: این منطق تو خیلی خوشگل است.
مرد منطق‌دان: به شرط اینکه از آن سوءاستفاده نشود.

پی نوشت ۳: می دونم این نوشته نه ادبیه نه درست و حسابی خودمونی... اصلا من هیچی نمی دونم جز اینکه می خوام برم سینما، کتاب بخونم، بیام اینجا هی بنویسم... بنویسم... بنویسم....