عصر پنجشنبه؛ ساعت چهار و نیم در آن سالن بزرگ و پر سر و صدای قدس که بالکنش هم پر بود نشسته بودم و محیا (اکبر خواجویی) می دیدم. محیا فیلم خوبیست، این خوب یعنی روان است، پیش می رود، اشکالاتش توی چشم نمی زند و...  خوب است یعنی چند سکانس قابل پیش بینی و حذف دارد و... من منتقد نیستم! فیلم می بینم برای اینکه... برای همه چیز به جز اینکه بنشینم و نقدش کنم. می بینم و اینجا از پیرامون این دیدن می نویسم، می بینم و نقدهای درست را درباره اش می خوانم و می بینم و این دیدن هم برایم مهم است.

پی نوشت: امروز به دلایلی اعتماد صفحه گزارش اجتماعی نداشت؛ ستون هفتگی "از نسل بعد" هم که من نویسنده اش هستم در طی این قضایا در اعتماد نبود. تا پنجشنبه بعد...

پی نوشت ۲ (۱۴ آبان): با مدرسه رفتیم آواز گنجشک ها (مجید مجیدی). وقت جشنواره درباره اش نوشته بودم... خوب شد نوشته بودم چون امروز خیلی بدتر از آن بود که بتوان نوشت. خدا همچین روزهایی را از زندگی همه بردارد. همین و آمین.

پی نوشت ۳ (۲۳ آبان): خودم هم باورم نمی شود که این همه مدت از وبلاگم به دور مانده باشم. یادداشت این هفته اما هست: فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو؛ نمی دانم چرا سقف را حذف کرده اند!