گوشواره (وحید موساییان) یکی از داستانهای کتاب "لبخند انار" هوشنگ مرادی کرمانی است و برای همین خیلی دوست داشتم این فیلم را ببینم تا اینکه دیشب در انجمن سینمایی تهران نمایش داده شد و همان طور که فکر می کردم از آن دسته فیلمهای ساده، لطیف و واقعی است که دوست دارم؛ هرچند چند جایی بازی بازیگران خردسالش به طبیعی بودن فیلم خدشه وارد می کند اما این موضوع نمی تواند به هیچ وجه به داستان خوب فیلم لطمه ای برساند. بعد از فیلم برای جلسه نقد و بررسی با عوامل هم نشستم ولی از این همه تلاش برای یافتن اشتباه های کوچک و بزرگ، سعی در گفتن به بدتر بودن فیلم نسبت به کتاب و ... به هیچ وجه لذت نمی برم. هرچند خودم هم معتقدم تبدیل ادبیات داستانی به سینما همیشه مشکلاتی را پیش می آورد.

پی نوشت: خانه سبز (بیژن بیرنگ - مسعود رسام) که تمام خاطرات بچگی ام را با خودش دارد دوباره پخش می شود. سریال کم نظیری است... ببینیدش.

عکس از سینمای ما