خیلی وقت بود که منتظر یک فرصت بودم تا برم و یک فیلم ایرانی توی سینما ببینم و از بین چهار فیلم جدیدی که در سکوت به روی پرده سینماها رفته بودند برای دیدن سرگیجه ( محمد زرین دست) بهانه بیشتری داشتم؛ فیلمی که کارگردانش معتقد بود مثل کازابلانکا در تاریخ سینما ماندگار می شود.  اتفاقا سالن دو سینما پایتخت که تازه هم افتتاح شده بود سرگیجه داشت و این جوری هم پایتخت تازه بازسازی شده را می دیدم و هم سرگیجه. اما وقتی رسیدم برای اولین بار بلیط فروش سینما بهم گفت "این سانس قرار نیست نمایش بدهیم" و جالب تر از این، آنکه در جواب چرای من گفت "۳۰ دقیقه دیگر کلاهی برای باران را شروع می شود، خیلی هم قشنگتره، این فیلمی که می خوای اصلا خوب نیست!"  هرچند هیایو و شلوغی سینما قدس را دوست نداشتم اما نزدیکترین سینمایی بود که سرگیجه داشت؛ چاره ای نبود.فیلم شروع شد. به اولین فیلم پس از انقلاب محمد(تونی) زرین دست نگاه می کردم و دیااوگ ها را از بین صدای حرف می شنیدم... فیلم به وضوح شامل دو بخش بود؛ قسمت اول یک سرگیجه ( که شاید بشود گفت تعلیق) و قسمت دوم یک پایان خوش ۴۵ دقیقه ای.        فیلم تمام شد. اظهارنظر مردم به گوش می رسید، هرچند من مثل همیشه سکوت کرده بودم و به نقد تماشاگرانی که خسته از دو ساعت روی صندلی بودن در مورد فیلم حرف می زدند گوش می دادم... آخرین جمله ای که شنیدم کسی از پشت سرم به رفیقش گفت "برای چی این فیلم را ساخته بود؟!" فکر کردم خوب شد کسی از من نپرسید... عجب سرگیجه ای بود؛ برادر خاطرت هست؟

پی نوشت ۱:تا افطار وقت زیاده. شما هم یک سینما بروید، زودتر می گذره. التماس دعا

پی نوشت ۲: چند ساعت بیشتر تا شروع پاییز نمانده... 

کلاهم را دو دستی می چسبم      اول پاییز،       باد ما را خواهد برد؟ *

عکس از سینمای ما          * عباس کیارستمی